Antonio Florio

Studiował kompozycję oraz grę na fortepianie i wiolonczeli w Conservatorio di Bari. Jego mistrzem był Nino Rota, z którym współpracował do jego śmierci w roku 1979. W roku 1987 założył zespół Cappella della Pietà de’Turchini, specjalizujący się w wykonawstwie muzyki dawnej. Wraz z muzykologiem Dinko Fabrisem aktywnie włączył się w badania nad XVII- i XVIII-wieczną muzyką Neapolu, ze szczególnym uwzględnieniem twórczości F. Provenzalego – maestro di cappella Conservatorio della Pietà de’Turchini do 1701 roku. Dokonał odkryć: La colomba ferita (1670), Il schiavo di sua moglie (1671) i Stellidaura vendicante (1674) F. Provenzalego, Pulcinella vendicato G. Paisiellego (1767), Statira F. Cavallego, Motezuma G.F. de Majo (1765). Florio wykłada w konserwatorium muzycznym w Neapolu. Jest także założycielem Il Centro di Musica Antica Pietà de’Turchini. Nagrywa m.in. dla Opus 111, Symphonia i Eloquentia. W 2008 roku otrzymał wyróżnienie hiszpańskiej krytyki muzycznej „Luis Gracia Iberni”.